24 uur met Jane Goodall

Vorig jaar won ik een ochtend achter de schermen met Jane Goodall, bekend van haar baanbrekend onderzoek naar chimpansees.

Afgelopen vrijdag was het zover en het zou heel bijzonder worden. Jane Goodall inspireert mij al jaren in zowel mijn werk als prive-leven.

Het werd ook bijzonder. Maar op een andere manier.

Ik heb geen halleluja-doorbraak-momenten gehad en ook geen momenten waarop ik in huilen ben uitgebarsten omdat ze me zo geraakt heeft. Niets van dat alles.

Het werd – uiteindelijk – bijzonder gewoon.

En dat gewone was juist bijzonder. Door alles rustig in me op te nemen en door te ervaren wat er gebeurde, door niet op de voorgrond te willen treden en door mezelf niet koste wat kost te willen profileren, leerde ik veel en kwam ik bij dat bijzonder gewone. Ik zal proberen uit te leggen hoe.

Achter de schermen met Jane Goodall - Interview door ZappliveDie ochtend ging Jane Goodall de Future for Nature Awards uitreiken en een toespraak houden. Voor en na de awards waren er gesprekken en ontmoetingen met verschillende mensen en er waren interviews met de pers. Ik mocht overal bij zijn en meelopen. Af en toe wisselde ik wat woorden met Jane, af en toe hielp ik haar, en af en toe praatte ik met vrijwilligers van het Jane Goodall Instituut Nederland. Er zou ook tijd voor mij zijn om 1-op-1 met Jane te praten. En na een gezamenlijke lunch zou ik weer naar huis gaan. Maar het was druk, zaken liepen uit.

Ik vond het niet erg dat er steeds geen tijd was voor mijn beloofde 1-op-1 gesprek. Het voelde ook niet goed om mijn gesprek te claimen. Dat ligt niet in mijn aard. Ik zag ook hoe Jane geleefd werd en hoe velen haar aanklampten, vragen stelden of haar iets wilden geven of vertellen. Toen ik hoorde dat ik deze prijs had gewonnen, was ik natuurlijk heel blij, maar ik vond het idee dat ik haar zou ontmoeten ook bizar en onnatuurlijk. Ik ‘ken’ haar, en zij mij niet.

Ik zou me er niet prettig bij voelen om even snel allerlei vragen te stellen en ‘inspiratie’ te gaan ‘halen’.

Omdat zaken uitliepen, bleef ik rondhangen bij de signeersessie. Daarna zou ik een moment hebben om haar te bedanken voor de dag; dat was één ding wat ik wel wilde doen. Dus ik vroeg Diederik Visser ernaar, de directeur van het Jane Goodall Instituut, en toen zei hij met een lach: “Hoe lang wil je? Eén uur, twee uur?” Ik: “Eh …” Ik zat eigenlijk te denken aan een bescheiden vijf minuten, maar voordat ik dat kon antwoorden, zei hij: “Je mag ook mee naar het landgoed waar we verblijven. Lijkt dat je leuk?” Enigszins overrompeld: “Eh, ja, natuurlijk!”. Zo gezegd zo gedaan. Het was wat wachten op zaken die nog moesten gebeuren, en daarna vertrokken we. Ik zat met Jane op de achterbank. Het schoot door m’n hoofd dat ik nu m’n 1-op-1 gesprek met haar zou kunnen hebben, maar ik zag hoe moe ze was, ze dommelde wat in slaap. Het verbaasde me niets. Even wat rust had ze wel verdiend. En voor mij was het goed zo.

Aangekomen op het landgoed, gaan we naar het oude koetshuis, dat omgebouwd is tot een knus huis met een kleine woonkamer met open haard, een 2-persoonsbank en wat stoeltjes. Met z’n zessen gaan we daar zitten. Eenvoudige, maar lekkere hapjes en drankjes worden gehaald en verhalen worden verteld.

Dit is waar ik van houd. Eenvoud, geen poespas, en gewoon kunnen zijn wie je bent.

Hapjes en drankjes met Jane Goodall

Op een gegeven moment zegt iemand dat m’n man en ik wel kunnen blijven overnachten. Als dat echt geen probleem is, doe ik dat graag. Vooral omdat ik het gezelliger vind dat de ‘chauffeur’ ook kan drinken en ontspannen, niet eens vanwege Jane Goodall. Ik had al zoveel gezien en ervaren, ik was al een tevreden mens.

Nu ging het om mensen, niet om de beroemdheid Jane Goodall.

Het is onmogelijk om in één blog te beschrijven wat ik geleerd heb.

Ik heb geleerd van de verhalen en gesprekken bij de open haard, van de prijswinnaars van de Future for Nature Awards met hun fantastische inspirerende projecten, van de mensen die voor het Jane Goodall Instituut werken, van de twee sprankelende meisjes die Jane interviewden voor Zapplive, en van nog zoveel meer.

Ik leerde ook dat een rustige waarnemende aard, die niet claimt en een pas op de plaats neemt, een mooie avond kan opleveren met bijzondere mensen. Een van de mensen van het Jane Goodall Instituut beaamde dat: “Als jij veeleisend boven op haar was gesprongen, dan had je hier niet met ons op het landgoed gezeten”. Dus als iemand nog eens tegen me zegt “Brutalen hebben de halve wereld”, dan grinnik ik “en niet-brutalen hebben de andere helft, en die andere helft vind ik veel leuker.” 😉

Het ervaren van een bijzonder gewone avond had misschien wel de meeste impact.

Je zult misschien denken “Natuurlijk, je zat daar met Jane Goodall.” Ja, er zat inderdaad een vrouw die iedereen kent omdat zij een bijzonder levensverhaal heeft en het charisma om mensen wereldwijd te inspireren. Door haar zaten we die avond ook met z’n zessen bij elkaar.

Er zat vooral een vrouw met grappige verhalen en met wezenlijke vragen, die ieder mens heeft.

Niet de beroemde Jane Goodall, maar een gewoon mens. Niemand staarde haar aan alsof ze een bijzonder wezen was, niet iedereen hing continu aan haar lip, en niet iedereen was het altijd met haar eens.

Iedereen mocht zijn wie die was. De mensen die wilden luisteren, konden luisteren. De mensen die hun verhalen kwijt willen, konden hun verhaal kwijt. Afwijkende visies werden gerespecteerd. Om stomme acties werd je hartelijk uitgelachen.

Niemand was meer dan de ander, niemand was minder dan de ander.

Het gewone van deze avond bracht mij het besef dat inspirerende leiders als Jane Goodall mijn grote persoonlijke vragen niet kunnen beantwoorden. Omdat ik het antwoord daarop zelf het beste weet, door het gewone te ervaren.

 

2 Responses

  1. mieke wachters
    |

    Afgelopen zaterdag was ik bij de lezing van Jane Goodall. Het was een mooie en inspirerende avond. Na de lezing was er gelegenheid om je boek te laten signeren door Jane.
    Jane zat rustig op een tafeltje en zag er best moe uit. Ik voelde me wel een beetje bezwaard dat ik hier aan mee deed. Het voor mij bijzonder te zien dat ze juist aandacht had voor de hele gewone dingen. Mijn vriendin had een prachtige IJslandse trui aan en kreeg een compliment van haar. Ze vond de trui een plaatje. Ook toen er gevraagd werd of ze een T-shirt wilde signeren straalden haar ogen en moest Jane even lachen. Dat is weer eens wat anders als een boek.

  2. Fenanda Jacobs
    |

    Het zijn inderdaad die kleine momenten die zo mooi zijn!

    Overigens ben ik niet ‘tegen’ mensen die iets van Jane Goodall willen, zoals een praatje of een handtekening. Dat begrijp ik maar al te goed 😉