Botsende idealen – Brazilie [4]

We hebben allemaal wel eens een ideaalplaatje in ons hoofd.

Zo gaan we het doen. Je werkt je plan uit en gaat enthousiast aan de slag. Maar soms vergeten we dat er ook botsende idealen kunnen zijn, die je plan vertragen.

Toen het idee ontstond om een paar maanden aan de Braziliaanse kust te gaan werken, had ik eerlijk gezegd dit beeld in mijn hoofd:

Botsende idealen: kies ik voor het mooie strand?

Dit is Fernando de Noronha, een archipel in de Atlantische Oceaan. Niet dat ik per se dáár heen wilde, maar zo’n plaatje had ik wel in gedachten. Lekker warm, mooie stranden en een kraakhelder blauwe zee en ondertussen goede dingen doen voor de lokale bevolking en de bescherming van de kust en de oceanen.

Voordat ik me echter op dat ideaalplaatje ging richten, wilde ik eerst weten wat de grootste milieuproblemen In Brazilië zijn.

Uit de verschillende artikelen van Braziliaanse universiteiten begon steeds meer dit plaatje naar voren te komen:

Botsende idealen: kies ik voor de vervuilende stad?

Dit is miljoenenstad São Paulo. In de diverse artikelen wordt aangegeven dat om werkelijk effectief te zijn, je de problemen in de steden moet aanpakken. Algemeen bekend is dat juist steden nauw gerelateerd zijn aan klimaatverandering en allerlei milieuproblemen. Steden hebben een hoog energieverbruik en grote hoeveelheden broeikasgassen.

De grootste problemen in de Braziliaanse steden zijn het lozen van rioolwater en zwerfafval, en landontginning en erosie door continue uitbreiding van de steden en industrie.

60% van de Braziliaanse steden ligt aan de kust en de biodiversiteit verdwijnt daar in rap tempo. Voor de inwoners aan de kust vormen overstromingen, landverschuivingen en ziektes een bedreiging.

En eerlijk is eerlijk, ik dacht: “Hrmpf. Dus geen mooi strand, niet op een boot varen over de zee, zoekende naar schildpadden, en geen huisje in de natuur.”

Ik moest mezelf tot de orde roepen:

“Je wilt vooral naar Brazilië om effectief te zijn. Maar omdat je als westerse in een bevoorrechte positie zit, kun je er voor kiezen om jouw ‘ideaalplaatje’ te volgen. Je kunt het je veroorloven om confronterende situaties en onplezierige plekken te vermijden. Lekker makkelijk, hoor.”

Rioolwater, vervuilde steden, armoede, zwerfafval en landverschuivingen zijn niet sexy. Daarvan stuur je niet snel een ansichtkaart naar je familie en vrienden.

Het voordeel van mijn bevoorrechte positie is ook dat ik het vooruitzicht heb na 3 maanden te kunnen vertrekken. Dus wat ga ik doen? 3 maanden aan een mooi strand werken omdat dat ‘mijn ideaal’ is, of werken in een stedelijk kustgebied waar ik veel meer effect kan hebben, wat eigenlijk mijn werkelijke ideaal is?

Ik neig naar het laatste.


_______________________________________________________________________________