Hoe een idee begint – Brazilië [1]

Ik heb het in mijn hoofd gehaald dat ik terug wil naar mijn geboorte-land Brazilië. Het idee laat me niet los. Dus ik zal het wel echt willen (ik heb namelijk altijd tientallen ideeën per dag, maar 99% kan of wil ik niet uitvoeren). In dit speciale blog ga ik de komende maanden beschrijven hoe dit proces verloopt, waar ik tegen aanloop, en natuurlijk hoe het uitpakt.

Het is altijd lastig uitleggen hoe een idee begint. Ideeën en plannen verlopen nooit lineair en netjes volgens de boekjes. Het zijn altijd meerdere processen die tegelijk beginnen. Daarom zal ik maar gewoon beginnen bij afgelopen zomer, met uitstapjes naar eerdere tijden.

Afgelopen zomer was ik heel hard op zoek naar wat ik nu wilde met mijn bedrijf. Waarom was ik Mira Mero begonnen? Waarom met filosofie? Waarom duurzaamheid? Wat raakte me daar zo in? En voor wie of wat deed ik het eigenlijk? Wat is mijn motivatie, wat drijft mij?

Elke keer als ik zulke grote vragen probeer te beantwoorden, kom ik uit bij mijn werk in Midden-Amerika bij non-profitorganisaties: ik verzorgde apen en papegaaien, zodat ze terug de natuur in konden, en ik hielp zeeschildpadden met eieren leggen (wat echt een heel verhaal apart is 😉 ).

Het was mooi werk en frustrerend werk. Mooi, omdat je zo dicht bij de dieren bent en je een grote bewondering krijgt voor de zo fascinerende natuur. Frustrerend, omdat het dweilen was met de kraan open: wilde dieren, zoals aapjes, die als huisdier waren gehouden, werden te groot en werden gedumpt door de eigenaar. In diverse centra werden ze ‘gerehabiliteerd’ om terug te gaan naar de natuur. Maar twee weken later liep je over de markt en zag je andere aapjes alweer te koop staan (in een vogelkooitje). De oorzaken werden niet aangepakt en de dieren bleven maar binnen komen. Bovendien zagen sommige organisaties het werk als ‘big business’ en werkten niet bepaald naar het doel dat ze uitdroegen maar gingen ze voor het grote geld door zogenaamde eco-toeristen te trekken.

Hoe een idee begint | Werken met apen in Costa RicaIk werkte op een gegeven moment in een prachtig park in Costa Rica, waar ze slingerapen en brulapen rehabiliteerden. In die periode was het al een chaos met allerlei familie-vetes, maar het dieptepunt was wel dat wij als de verzorgers van de dieren werden weggestuurd, omdat wij in een van de huisjes woonden, waar toeristen in moesten. Reden: zij brachten meer geld op. Het gevolg was dat wij niet voor de apen konden zorgen. Ook niet voor het kleine baby-brulaapje dat zijn moeder was verloren, niet zelfstandig kon/wilde eten en steeds aangevallen werd door een andere wilde volwassen mannetjes brulaap. We wisten dat de eigenares hem te vroeg vrij zou laten. En dat gebeurde ook (hoorde ik later).

Toen wist ik het zeker: Ik moest iets doen, ik moest mijn kennis en vaardigheden  inzetten. Aangezien ik toen filosofie studeerde, was dat een mogelijkheid. Hoe en wat wist ik nog niet.

Tien jaar later heb ik dus een eigen bedrijf en zit ik na te denken over wat ik wil met mijn bedrijf. Ik kom ook deze zomer weer terug op die ervaringen in Midden-Amerika. Dat was echt, dat was geen gepraat in de leegte, dat was concreet en dichtbij de natuur. Maar ik wilde niet weer dweilen met de kraan open, ik wilde ook de oorzaken aanpakken.

Een andere uitkomst van mijn zomer-reflectie-proces is dat ik weer internationaal wilde werken. Heel logisch eigenlijk als je mijn geschiedenis kent. Geboren in Brazilië, gewoond in Zuid-Korea, pas op mijn 10e naar Nederland. Ik heb me nooit Nederlander gevoeld. Ook geen Braziliaan of Zuid-Koreaan overigens. Ik heb landsgrenzen en nationaliteiten sowieso nooit begrepen, maar dat terzijde.

Maar wat wilde ik dan precies doen? En waar? Elke keer als ik mijn droom ging tekenen, dan kwam ik uit op de kust van Brazilië. Oceanen fascineren me enorm, en ik wil gewoon naar Brazilië. Maar dat drukte ik weer weg, want het moest een rationeel weloverwogen keuze zijn, ik mocht niet kiezen voor 1 land, het is stom om te gaan voor je ‘eigen’ land, ook al ben je geen ‘echte Braziliaan’ etc. Allerlei onbewuste overtuigingen die naar boven kwamen.

Toen zag ik op een dag een tweet met een foto van Rio de Janeiro. Ik retweette het met de vermelding “Heimwee”. Want heimwee voelde ik al lang. Misschien wel heimwee naar mijn jeugd, misschien heimwee naar het land. Het doet er eigenlijk niet toe. Door de tweet dacht ik: ik wil nu echt weer Portugees leren spreken.

En toen dacht ik: waarom ga ik niet naar Brazilië om weer Portugees te leren?
Om vervolgens te denken: waarom ga ik het niet proberen te combineren met werk?
En zo begon het balletje te rollen. En deze keer bleef het balletje rollen…

2 Responses

  1. Simone van Gennip
    |

    Hoi Fenanda,

    Mooi verhaal! En nu ik het gelezen heb móet je wel je plannen uitvoeren, ha, ha. ik ga m,et veel plezier de rest lezen en hoop er inspiratie uit te putten. Zit zelf ook in een zoektocht. Zal de leeftijd zijn 😉

    Tot de volgende!

    groetjes,
    Simone

  2. Fenanda Jacobs
    |

    Hoi Simone,

    Dank voor het compliment!

    Nu ben ik wel heel benieuwd naar jouw zoektocht – ben je ook een blog erover begonnen? 😉

    Groetjes
    Fenanda