Je principes volgen is niet altijd makkelijk

Deze maand zijn er weer berichten over de jaarlijkse slachting van duizenden dolfijnen in Japan. Zo schrijft Sea Shepherd:

Ieder jaar worden in Japan 20.000 dolfijnen, bruinvissen en kleine walvissen afgeslacht. Van 1 september tot meestal ver in maart van het volgende jaar drijven vissers hele scholen kleine walvisachtigen een ondiepe baai in, waarna ze ze genadeloos neersteken en verdrinken. Deze jaarlijkse slachting van dolfijnen was tot 2003 vrijwel onbekend, tot Sea Shepherd heimelijk verkregen film’s en foto’s van de inmiddels beruchte bloederige “Cove” in het dorp Taiji wereldkundig maakte. (Bron Sea Shepherd)

De laatste jaren iPrincipes volgens een groot deel van de mensen hier verontwaardigd over. Maar dat is niet altijd zo geweest.

Elke keer als ik in het nieuws hoor over deze slachting, denk ik aan hoe mijn principes volgen moeilijk werd gemaakt, omdat ik nauwelijks echte steun kreeg.

Ik kwam namelijk in een situatie terecht waarin ik met dolfijnen in gevangenschap moest zwemmen, maar dat uit principe niet wilde. Sterker nog, ik werd geïntimideerd en bedreigd om het wel te doen. Waarom je niet met dolfijnen in gevangenschap zou moeten willen zwemmen, legt Sea Shepherd uit:

De drijfjachten op dolfijnen in Taiji houden niet op bij het doden van de dolfijnen. Taiji is immers “ground zero” voor de internationale handel in levende dolfijnen. Het gaat om geld – veel geld – in de entertainmentindustrie die met dolfijnen in gevangenschap werkt. Het is zelfs twijfelachtig of de Taiji Fishermen’s Union (FU) het doden van dolfijnen zou kunnen volhouden zonder de opbrengsten die ze uit de handel in levende dieren haalt. Het is een dure operatie. We hebben begrepen dat de FU 32.000 Amerikaanse dollar verdient voor elke levende dolfijn die ze vangen. Getrainde dolfijnen brengen nog veel meer op. Er is een direct verband tussen de entertainmentindustrie die met levende dolfijnen werkt en de bloedige wateren van de Cove in Taiji. (Bron Sea Shepherd)

Je principes volgen kan moeilijk en ingewikkeld zijn, maar gelukkig niet onmogelijk.

Om je te laten zien wat ik geleerd heb, toen ik mijn principes wilde volgen, deel ik mijn persoonlijke verhaal.

Jaren geleden deed ik mee aan een (nooit uitgezonden) tv programma, dat bedoeld was om de Antillen sportief en cultureel op de kaart te zetten.

In wedstrijdvorm gingen we vijf weken lang met negen kandidaten allerlei sportieve en culturele opdrachten uitvoeren. Het was een chaotisch, slecht georganiseerd programma. Spelregels waren vaak onduidelijk, en de lijn van het programma wijzigde om de haverklap. De jurering werd voornamelijk subjectief gedaan door het productieteam en er werd regelmatig op kandidaten en andere productieleden gescholden. We hebben leuke dingen meegemaakt, maar het was ook bij tijd en wijle zwaar en intensief.

Aan het eind van de vijf weken gingen we naar Klein Curaçao.

Er waren nog een paar opdrachten en er waren nog activiteiten georganiseerd die los stonden van het programma. Eén daarvan was om op Curaçao met dolfijnen te zwemmen in een bassin. De producer gaf op vriendelijke toon aan: “Wie niet mee wil doen, moet dat even zeggen.”

Ik wilde niet met dolfijnen in gevangenschap zwemmen, omdat ik wist hoe dergelijke dolfijnen vaak gevangen werden.

Ik wilde daar niet aan meewerken. Ik gaf dus aan dat ik niet mee wilde doen. Ik wilde graag met de dierenverzorgers praten om te vragen waar hun dolfijnen vandaan kwamen. Maar ik kreeg de kans niet om uit te leggen wat mijn insteek was. De producent schreeuwde: “JIJ gaat met die dolfijnen zwemmen!” Ik stamelde: “Waarom? Jij zei net dat het niet hoefde, als je niet wilde??” “Jij. Gaat. Met. Die. Dolfijnen. Zwemmen!” Ik zat wat te pruttelen. Ik was verbouwereerd wat me nu weer overkwam. En eerlijk gezegd was ik ook bang. Er werd zoveel frustratie en woede over me uitgestort. Hij eindigde dreigend met: “We praten hier straks wel over.”

Principes volgenJe moet je voorstellen: we waren op Klein Curaçao, een onbewoond rotseilandje van 3 vierkante kilometer met slechts één strandhuisje en een oude vuurtoren. Deze ‚discussie’ vond plaats in het strandhuisje. Om alleen te kunnen praten, wilde de producent, samen met de event manager, weg van het strandhuisje waar iedereen nog zat. We kwamen uit op een stuk grond, bestaande uit kleine rotsjes.

Ik haalde diep adem en vroeg met verbazing en boosheid: “Waarom is het een probleem als ik niet met die dolfijnen zwem?”

De producent zei dat ik al de hele tijd de boel doelbewust aan het saboteren was. Oké, met mijn lichaamstaal had ik misschien laten blijken dat ik de organisatie en uitvoering van het programma slecht vond, maar doelbewust saboteren, nee. En wat had dat met die dolfijnen te maken?

Ik begreep werkelijk niet waarom dit gebeurde. Het leek wel op mij gemunt te zijn.

Twee grote kerels die intimiderend over me heen hingen. Ik werd bozer en bozer. Niemand kon me dwingen iets te doen wat ik niet wilde.

Ik kreeg te horen dat ik een contract had getekend, waarin stond dat ik mee zou moeten werken.

Tja, dat contract had ik maanden geleden getekend, wat stond daar ook alweer in? Volgens mij stond er niet in dat ik overal aan mee moest werken, maar zeker weten deed ik het niet. Er werd mij verteld dat ik 10 dagen langer op het eiland zou moeten blijven en dat mijn ticket werd ingenomen. “Oke”, dacht ik nog spottend, “lekker 10 dagen vakantie, bijkomen van deze onzin, zonder jullie. Graag zelfs. Ik betaal wel met m’n creditcard of iets dergelijks.”

“Als je niet meewerkt, slepen we je voor de rechter.”

“Prima, sléép me maar voor de rechter”, dacht ik strijdvaardig. Hoe wilde hij dit nou winnen? Ik zou wel een advocaat vinden. Ik was al zo boos dat iemand mij probeerde te dwingen; ik wilde die strijd wel aangaan. “Je hebt een contract getekend en moet een miljoen betalen.” Stond dat er in? Ik kon het me niet voorstellen. Ik wist het niet meer. Kut. Een miljoen had ik niet.

Ik wilde uit dit gesprek; ik wilde rustig nadenken. Ik gooide het over een andere boeg.

Als ik nu wel in het water ga liggen, en de dolfijnen niet aanraak?” (Ja, het was een absurd voorstel, maar ik wilde vooral weg). “Jij gaat die dolfijnen aanraken!” Ik geloofde mijn oren niet. Dit was te absurd.

Mijn rust verdween weer als sneeuw onder de brandende zon.

Ik mompelde boos: “Ik ben je slaaf niet!.” “Wát zeg je?!?” brieste de producent me toe. Hij had het wel gehoord, maar ik ging het niet herhalen, bang dat hij me zou slaan. In plaats daarvan, zei ik: “Je kan me ook niet dwingen om met een man te slapen!” “Dat heb je toch al gedaan!” Hij verwees naar iemand waar ik het goed mee kon vinden. Zucht. Ik liet die belediging maar van me afglijden. Dat kon er ook nog wel bij.

Principes volgenIk realiseerde me dat ik echt weg moest uit deze intimiderende situatie.

Ik wilde niet meer op die instabiele rotjes staan. Als er iets fysieks dreigde te gebeuren, dan kon ik niet makkelijk wegrennen. Ik gaf het voorlopig op. Ik zei dat ik met die dolfijnen ging zwemmen. Ik kon nu zoveel zeggen, maar dwingen konden ze me niet. Never nooit niet. Ik liep weg en schreeuwde een oerkreet uit.

Ik realiseerde me wat er gebeurd was. Iemand probeerde me te dwingen iets fysieks te doen wat ik niet wilde.

Er waren een paar mensen die me steunden.

Vooral omdat ze vonden dat ik iets niet hoefde te doen wat ik niet wilde.

Toch voelde ik me alleen.

Hun woorden waren slechts woorden. Wat had ik aan woorden als ik geïntimideerd en bedreigd werd? Er werd niets gedáán om me te helpen.

Ik verbaasde me ook over degene die zich altijd hard maakte voor dierenwelzijn, en nu zó graag met die dolfijnen wilde zwemmen.

Ze leek alles wat ik vertelde over de handel in dolfijnen te negeren.

Weer een moment van verwarring over hoe mensen kunnen zijn.

De event manager kwam later naar me toe en zei: “Ik los het wel op, meisje, rustig maar.”

Een paar uur later waren we terug op het resort op Curaçao. Ik zat aan een tafeltje op het terras. De andere kandidaten zaten aan een ander tafeltje. Ik zat met mijn rug naar hen toe. De event manager sprak met hen. Ik hoorde hem zeggen dat er was besloten dat slechts 6 van de 9 kandidaten met de dolfijnen mochten zwemmen. De anderen kandidaten waren aangeslagen en verbolgen: “Dit is oneerlijk!” De event manager reageerde – refererend naar mij: “Het is niet mijn schuld, je moet bij haar wezen.”

G%$ver#omme: eerst zei hij dat hij me ging helpen, om me vervolgens met zijn zogenaamde oplossing zwart te maken. Lekker dan.

Mensen uit de groep zeiden tegen me: “ah joh, hoe erg kan het zijn, ga gewoon met die dolfijnen zwemmen.” Ik was degene die moeilijk deed, ik was degene die voor problemen zorgde. Door mij kon een deel niet met dolfijnen zwemmen.

Maar ik bleef bij mijn principes. Uit principe.

Uiteindelijk heb ik niet met de dolfijnen gezwommen, maar god, wat was ik pissed, teleurgesteld, verward en gedesillusioneerd. En tegelijkertijd voelde ik me sterker dan ooit.

Nooit zou iemand mij dwingen iets te doen wat ik niet wilde.

Maar je principes volgen is niet zo makkelijk:

  • Soms denk je medestanders te hebben in je principes, maar kunnen of willen zij je niet steunen. Je staat er dan alsnog alleen voor.
  • Principes volgen doet iedereen op zijn eigen manier, zoals het hem of haar uitkomt. Zo kunnen ze toch voor hun eigen belang gaan en hun andere principes even vergeten.
  • Ook al heb je geen klik met een bepaalde groep mensen, je kan toch de druk voelen dat je je moet aanpassen aan de groep. Je principes volgen wordt dan toch moeilijker.
  • Woorden zijn soms slechts woorden en kunnen de illusie scheppen van steun. Je voelt je weliswaar minder alleen, maar zonder daadwerkelijke actie van medestanders sta je toch echt alleen met je stijve poot in je principes.
  • Aan logische argumentatie heb je soms helemaal niks. Soms zijn mensen tegen jóu als persoon, en willen ze koste wat kost jóu tegenwerken. Daar kan geen sterk argument tegen op.

Ik wil niet zeggen dat iedereen altijd consequent en consistent zijn principes moet volgen.

Ik doe ook niet alles perfect. Ik heb ook tegenstrijdige principes. Ik volg ook niet altijd al mijn principes. Soms volg ik ook puur mijn eigen belang.

Waar het mij hier om gaat, is dat principes volgen door vele factoren heel moeilijk gemaakt kan worden.

De situatie waarin je terecht komt kan verwarrend en ontluisterend zijn. Het kan je zo van je apropos brengen dat je niet meer weet wat je moet doen. Het kan je zo boos maken dat je niet meer helder en rustig kunt nadenken.

Om je principes te volgen moet je (letterlijk) sterk en stabiel staan zonder je flexibiliteit en openheid te verliezen, en dat is – ook zonder bedreigd te worden – lang niet altijd makkelijk, maar gelukkig niet onmogelijk.

PS: er was nog een interessante nasleep: een paar maanden later mailden de andere kandidaten mij. Zij wilden een rechtszaak beginnen tegen het productieteam omdat het zo lang duurde voordat wij de beelden te zien kregen. Ze vroegen mij of ik met bovenstaand verhaal hen wilde helpen in hun zaak. Ze hadden mij nu opeens wel nodig om sterker te staan. Ik heb nooit geantwoord.


_______________________________________________________________________________

Wil je leren hoe je sterk en stabiel kunt staan, zodat je je principes kunt blijven volgen, zonder je flexibiliteit en openheid te verliezen? Check dan de data voor de Retraite Sustainability of Self. Klik hier voor meer informatie _______________________________________________________________________________