Kwetsbaar zijn in discussies

Ik moet sterk zijn. Vooral niet laten zien dat iets me raakt. Dat ik een opmerking vervelend vind, dat ik iemands aanvallende houding onprettig vind. Dan ben ik zwak. Ik stel ook geen vragen, want misschien denken ze wel dat ik het niet begrijp en dom ben. En ik laat vooral niet zien dat een ander gelijk heeft. Want dan sta ik voor lul.

Om te overtuigen moeten we sterk zijn. Ad rem. Scherp en alert. Snel.

Dat denken we tenminste.

dilemmatrainingIk pleit voor het kwetsbaar zijn in discussies.

Ook al is het lastig. Want je loopt inderdaad het risico dat mensen van alles van je gaan denken.

Als je stil bent en luistert, ben je verlegen, schuchter of te onzichtbaar. Een grijze muis, saai.
Als je vragen stelt, ben je dom, moeilijk of kritisch.
Als je vertelt hoe je de discussie ervaart, dan ben je zo gevoelig.
Als je het hebt over je eigen persoonlijke ervaring, dan ben je egoïstisch, want je denkt alleen maar aan je zelf.

Ik verzin dit niet. Dit hebben mensen me verteld als goedbedoeld advies. Hierdoor dacht ik heel lang dat ik ‘sterk’ moest zijn. Ad rem. Scherp en alert. Ik leerde hoe ik dat moest doen: scherp en alert zijn. Gelijk de juiste antwoorden hebben, drogredenen benoemen, tegenstellingen ontdekken, argumenten aan het wankelen brengen.

Ik had die ander ‘te pakken’. Ik had ‘gewonnen’. Ik had gelijk ‘gekregen’. Maar het werkte niet omdat ik ‘sterk’ wilde zijn en wilde winnen en dat kostte me bergen energie. Daardoor waren anderen niet van gedachten veranderd en gingen we niet verder samenwerken om een oplossing te vinden.

Het voelde meer alsof ik de discussie verloren had.

Ik had helemaal niets bereikt en ik was ook helemaal niet mezelf. Ik was alleen maar met veel energie mijn eigen kwetsbaarheid en geraaktheid aan het verdedigen.

Wanneer je je niet-kwetsbaar opstelt in een discussie, zet je een schild op.

De reactie van de ander vind je pijnlijk, maar je doet alsof het je niet raakt, en je gaat vol in de aanval. Of je geeft ad rem antwoord op de kritische vragen van de ander, en laat vooral niet blijken dat je het even niet weet. Je schermt je af voor wat anderen mensen van jou en jouw gedachten en ideeën denken.

Als je je afschermt, dan bouw je een muur om je zelf heen en hoor je niet meer wat de ander zegt.

Als je oprecht* kwetsbaar bent in discussies dan hoor je veel meer.

Kwetsbaar zijn is niet hetzelfde als in huilen uitbarsten, en ook niet hetzelfde als zeuren, of een slachtoffer rol aannemen. Kwetsbaar zijn in discussies is je openstellen, en je vragen, twijfels en gevoelige punten uiten, en de mogelijkheid dat mensen je daarop afwijzen, accepteren (wat anderen van je denken, kun je toch niet veranderen.)

Nog belangrijker: als je je kwetsbaar opstelt, zullen anderen juist sneller geneigd zijn zich kwetsbaar op te stellen.

Ze worden openhartiger en vertellen je hun persoonlijke verhalen. “Aan jou kan ik het wel vertellen, want jij lacht me niet uit”. En die verhalen die mensen vertellen zijn goud waard. Want daarin hoor je waar mensen waarde aanhechten, wat ze echt belangrijk vinden, en dan pas kun je echt verder zoeken naar een oplossing of overeenstemming.

*Kwetsbaar zijn is ook een hype tegenwoordig. Als truc om mensen te beïnvloeden. Als truc werkt het averechts : jij hoort nog steeds niks, de ander zal zich niet openstellen en als ‘ie merkt dat het niet oprecht was, keert ‘ie zich tegen je.

_______________________________________________________________________________