Onbewuste overtuigingen die je plannen saboteren – Brazilië [2]

Tien jaar na mijn werkervaringen bij non-profit organisaties in Latijns-Amerika en mijn besluit om mijn kennis en vaardigheden in te zetten voor duurzaamheid, ga ik er nu pas weer werk van maken om die kant op te gaan. Nu vraag ik me af: waarom nu pas?

Je zou kunnen denken: waarom zou je daarover na gaan denken? Gá gewoon.

Maar erover nadenken waarom je iets niet doet, terwijl dat wel je passie is, is wél belangrijk.

Als je daar niet over nadenkt, dan leer je niet waarom je iets wel of niet doet, en wat je moet overwinnen om het wel te doen.

Ik wilde namelijk wel heel graag terug naar Latijns-Amerika. En een half jaar later ging ik ook terug naar Venezuela, naar de non-profit organisatie ARFA (Asociacion de Rescate de Fauna) waar ik eerder gewerkt had. Het was een boerderij met daarbij een opvangcentrum voor geconfisqueerde of gevonden gewonde wilde dieren. Ik was bevriend geraakt met Virginia, de manager en dochter van de eigenaar van ARFA, en haar vriend, Rodolfo. Ik wilde daarna vaker terugkomen, om mijn steentje bij te dragen. Helaas overleed Virginia anderhalf jaar later op veel te jonge leeftijd. De boerderij werd verkocht en ARFA werd opgeheven. Het teruggaan bleef bij die ene keer en in Nederland kwam ik in een patroon van ‘het normale leven’: liefde, werk, huis, etc. Je kent het wel.

Maar het is flauw om ‘het normale leven’ als reden te gebruiken dat ik 10 jaar lang niet naar Venezuela, Brazilië, of een ander Latijns-Amerikaans land ben gegaan om te werken aan duurzaamheid. Het idee om terug te gaan kwam vaak naar boven, en dat idee heb ik elke keer weer laten varen.

Ik denk dat ik niet durfde terug te gaan.

Ik durfde niet naar Venezuela omdat ik niet geconfronteerd wilde worden met de dood van Virginia en met het feit dat de boerderij en ARFA er niet meer waren.

En ik durfde niet naar Brazilië te gaan, vanwege allerlei innerlijke overtuigingen. Bijvoorbeeld de overtuiging dat ik geen echte Braziliaan ben. Toen ik 19 was ben ik een keer terug geweest en oude vrienden zeiden dat ik toch wel westers was geworden, en dat iedereen dat zou zien. ‘Je bent echt geen Braziliaan, hoor’. Dat stak. En als Brazilianen hoorden dat ik geen Portugees meer sprak, dan leek het wel alsof ik het land verraden had. En in Nederland kreeg ik zo vaak te horen: ‘je bent toch gewoon Nederlander?’. Ik ging internaliseren dat ik niets in Brazilië te zoeken had, en me geen illusies moest maken dat ik daar welkom was, laat staan dat ik daar thuis hoorde.

In plaats van die overtuigingen te onderzoeken en te tackelen, bedacht ik onbewust excuses.

Zoals ‘ik heb geen geld’, ‘ik moet eerst goed Portugees leren’ en ‘ik wil een stabiele situatie met werk en gezin creëren’. Deze excuses klinken legitiem, maar bedekken mooi mijn overtuigingen en angsten.

Wat is dan het verschil met nu?

Nu laat ik me niet meer afleiden door de excuses die mijn overtuigingen en angsten bedekken.

Genoeg geld heb ik op dit moment ook niet, maar dan zorg ik maar dat ik genoeg verdien. Portugees spreek ik ook nog steeds niet, maar dan neem ik daar dus lessen. En het standaard pad van gezin en werk creëren, blijkt ook niet voor mij weggelegd, dus dan is het juist de uitgelezen kans om nú te gaan. 10 jaar lang is er niets veranderd, het geld ging niet uit zichzelf aan de bomen groeien, het Portugees is ook niet als een mirakel in mijn brein teruggekomen en hoe ik werk en gezin invul, bepaal ik zelf wel.

Je plan komt niet vanzelf tot stand als je niet bewust het besluit neemt om het te doen. Je moet eerst het besluit nemen, de excuses herkennen en de overtuigingen en angsten daaronder ontdekken.

Dat wordt je overigens niet makkelijk gemaakt, omdat je omgeving ook nog hun angsten en overtuigingen op jou projecteren met hun bezwaren: Hoe ga je dat doen met je huis? Hoe ga je dat betalen?

Bij alle bezwaren en excuses geldt: laat dat je niet weerhouden. Denk je dat je een legitieme reden hebt om niet te gaan: werk er dan aan, los het bezwaar op, maar laat het je niet van je plan weerhouden!

In mijn geval zijn de antwoorden op de bezwaren: Zorgen dat ik wel het geld heb. Zorgen dat het goed komt met mijn huis.

Natuurlijk ben ik realistisch genoeg om te weten dat het misschien niet gaat lukken, omdat ik niet genoeg verdiend heb om reis en verblijf te bekostigen, omdat ik me toch niet thuis voel in Brazilië, omdat ik er toch niets te zoeken heb, of omdat er toch een voorval plaatsvindt waardoor ik Nederland moet/wil blijven.

Maar daar ga ik niet vanuit, dat zie ik over een jaar wel. Dat hoeft me niet te weerhouden om het plan uit te werken. Nu is de focus dat ik over een jaar in Brazilië zit. Ik laat me niet weerhouden door ja-maars.

Ik sta wel open voor bezwaren, maar dan gebruik ik dat als input om mijn plan te verbeteren, niet om mijn plan in de prullenbak te gooien.

Iemand vroeg mij: maar wat ga je daar dan doen? Dat weet ik nog niet. Zover ben ik nog niet. Maar ook dat weerhoudt me niet. De volgende keer zal ik in dit blog deze vraag onder de loep nemen. Tipje van de sluier: ik ga niet voorgoed, maar tijdelijk. Er waren nogal geschrokken reacties na mijn eerste blog… Mijn excuses voor de miscommunicatie 😉

3 Responses

  1. Jessica Maas
    |

    Mooi te lezen hoe je steeds meer eigen obstakels ontdekt. Herkenbaar. Ooit ontdekte ik dat alles wat ik ambieerde gestoeld was op overtuigingen die ik mezelf had aan laten praten. Het bleken de mijne helemaal niet te zijn. Wat een opluchting om die ambities toen los te mogen laten. En te gaan ontdekken wat ik echt wilde gaan doen. En eh… geschrokken reacties op het idee je voorgoed aan Zuid Amerika te gaan verliezen vertellen je dat je deerlijk gemist zult worden. Ondanks de virtuele mogelijkheden van heden ten dage 🙂

  2. Miranda
    |

    ‘Nu is de focus dat ik over een jaar in Brazilië zit. Ik laat me niet weerhouden door ja-maars. Ik sta wel open voor bezwaren, maar dan gebruik ik dat als input om mijn plan te verbeteren, niet om mijn plan in de prullenbak te gooien.’

    Prachtig!
    Genuanceerd blog weer, zoals altijd.
    Ik ben heel benieuwd naar je ervaring straks, hoe het zal zijn als je er eenmaal bent, en wil actief meedenken waar ik kan om je te helpen er te komen. 🙂

  3. Fenanda
    |

    Dank je wel, Miranda!
    Fijn dat je actief wil meedenken. Alle denkkracht is welkom!

    Ik ben ook heel benieuwd naar mijn ervaringen straks – De weg ernaar toe en erover bloggen is al een ervaring op zich. 😉