Wanneer discussies volstrekt zinloos zijn

Ongemakkelijke discussiesSoms heb je van die momenten waarvan je denkt: wat dóe ik hier in deze discussie?

Je bent met iemand in gesprek, er ontstaat een discussie over een bepaald onderwerp en je beseft: “wat ik ook zeg, het maakt niet uit.” Je merkt dat je continu in de verdediging of in de aanval schiet of juist helemaal stilvalt. De discussie voelt in ieder geval niet fijn. Je voelt je niet op je gemak. Je verliest energie.

Misschien denk je dat het aan jou ligt.

Dat je niet goed genoeg bent in argumenteren, dat je niet duidelijk genoeg bent, dat je niet hard genoeg praat. Maar het hoeft niet altijd aan jou te liggen dat de ander niet overtuigd wordt door jouw woorden.

Soms wíllen mensen niet overtuigd worden. Omdat ze de discussie als spel zien.

Discussiëren is voor sommigen een spel om te winnen, om een ander vast te zetten. “Haha, nu weet je niet wat je moet zeggen, he?” Ze zien het als leuk tijdverdrijf.

Je kunt dan nog zo goed argumenteren, hard praten, rake punten hebben en allerlei tegenstrijdigheden uit iemands verhaal halen, het heeft totaal geen zin.

Die persoon gaat het gesprek in met het doel om te winnen en zal er alles aan doen om jou met de mond vol tanden te laten zitten. Als je met iemand te maken hebt die erg gelooft in zijn eigen gelijk of het moeilijk vindt om zijn ongelijk toe te geven, dan is er nog wel ergens een opening te vinden. Maar als iemand aan het spelen is, terwijl jij wilt bespreken hoe je een bepaald probleem kunt oplossen, dan zit je op twee verschillende werelden en wordt een nuttige discussie heel moeilijk.

Discussies als spel die je klem zettenHoe weet je nu of iemand aan het spelen is in een discussie?

Het is riskant om hier stellige uitspraken over te doen. Je zou kunnen zeggen dat iemand aan het spelen is als hij continu waarom-vragen stelt of alle feiten betwijfelt. Of als iemand continu naar de betekenis van alle termen vraagt of continu het tegenovergestelde zegt van wat jij zegt.

Op zich zijn dit goede technieken om verheldering aan te brengen in een discussie. Maar als deze technieken teveel en continu gedaan wordt toegepast, dan werkt het verwarrend en afleidend. Je bent dan continu op zoek naar antwoorden en raakt de lijn van de discussie kwijt. Als iemand aan het spelen is, dan stelt hij vragen ook om het vragen stellen. De vragen zijn er niet om je te laten nadenken, en al helemaal niet om je antwoord op de vragen of tegenargumenten te horen.

Als je het idee hebt dat iemand een discussie als spel ziet, dan kun je eigenlijk maar één ding doen om dat te weten te komen: het ter sprake brengen.

Vraag er neutraal naar: “waarom zit je in dit gesprek?” of “wat is jouw doel in dit gesprek?”. Of vertel wat je opvalt: “Ik heb de indruk dat het er niet toe doet wat mijn argumenten zijn, want …”. Vul in wat je opvalt: dat iemand niet op je argumenten reageert, dat het je opvalt dat iemand steeds het tegenovergestelde zegt dan wat jij zegt en dat dat tegenstrijdig met zijn eerdere uitspraken. Houd het neutraal, vertel wat je ziet, en vel er geen oordeel over.

Bepaal vervolgens voor jezelf of je zin hebt om te spelen in een discussie.

Wil je spelen of wil je een probleem verhelderen of oplossen? Een discussie heeft pas zin als elke deelnemer aan de discussie deze vraag hetzelfde beantwoordt. _______________________________________________________________________________

 

4 Responses

  1. Mihai Martoiu Ticu
    |

    Herkenbaar. Ik kom dit soort mensen vooral tegen in debatten op het internet. Zelfs als je al je premissen terug beargumenteert tot 2 + 2 = 4, beginnen ze: “Ja maar 2 + 2 = 4 is een afspraak.”

  2. Fenanda Jacobs | Mira Mero
    |

    Ja, zucht. En dan denken sommigen ook nog dat dat ‘filosofisch’ is…

  3. Mihai Martoiu Ticu
    |

    Of we komen terecht bij: “Tja, het is jouw opinie. Alles is een opinie en alle opinies zijn gelijk. Waarheid bestaat niet.”

  4. Fenanda Jacobs | Mira Mero
    |

    Als er relativistisch wordt gedaan en er wordt gezegd: “het heeft toch geen zin om te discussieren, we vinden toch geen oplossing” dan zeg ik altijd: “als je niet discussieert en niet zoekt naar een oplossing, dan kies je dus voor hoe het nu gaat. Niets doen is kiezen voor de status quo”. Tot nu toe heb ik daarop nog geen tegenargument gehoord. Alleen stilte.