Wat laat je zien aan de wereld?

Ik wil meer bloggen. Over wat ik zie, over wat ik denk, over wat ik mee maak. Maar wat laat je zien aan de wereld?

Ik wil graag – even simpel en groots gezegd – de wereld veranderen.

Zoals die wereld nu is, vind ik niet goed. Armoede, racisme, oorlog, ziektes, verlies van diersoorten, verlies van natuurgebieden. Ik heb dat als klein meisje al verschrikkelijk gevonden. Misschien omdat ik erin opgroeide, misschien ligt het wel gewoon in mijn karakter.

Het doet er niet veel toe. Het gaat om het nu. De heftige problematiek in de micro- en macrowereld komt steeds vaker op mijn stoep.
Als in: ik word er steeds vaker mee geconfronteerd (en dat terwijl ik al 5 jaar geen tv meer heb). Soms is het persoonlijk, soms niet. Soms zoek ik het op, door boeken te lezen over wat er in de wereld gebeurt, maar vaak is het gewoon onderdeel van mijn leven. Het leven met een Afro-Amerikaanse man die Martin Luther King nog heeft meegemaakt, doet veel in huis.

Los van de heftige verhalen uit het verleden, word ik me steeds bewuster van de (onbewuste) racistische codes van mijn omgeving en van de media. Ik word me steeds bewuster van wat racisme nu werkelijk is. En ik word me steeds bewuster van mijn wit-zijn, de privileges die daarbij horen, en hoe ze verdwijnen door met een zwarte man te zijn.

wat laat je aan de wereld zienIk probeer het te begrijpen. Ik lees me een slag in de rondte. Niet alleen over racisme, ook over andere problematiek in de wereld. Ik wil het begrijpen. De onderlinge verbanden. Het grotere geheel. Ik móet het begrijpen.

De schellen zijn van mijn ogen gevallen, maar het licht is soms zo fel dat ik niet kan zien.


Ondanks het felle licht, wil ik een bijdrage leveren. Ik vind dat mijn plicht als mens.

Vaak voel ik me eenzaam in die plicht die ik zo sterk voel.
Ik weet dat veel mensen alleen gaan voor hun eigen dagelijkse geluk. Dat zeggen ze me zelf. Ze maken duidelijk dat ze niet willen horen over de wereldproblemen. Het is te zwaar voor ze.

Daardoor krijg ik vaak te horen dat ík te moeilijk en te zwaar op de hand ben. Daar heb ik ook lang in geloofd en naar geleefd. Maar ik ben er klaar mee. Het is namelijk niet waar dat ik te moeilijk doe, maar dat zíj er niet mee kunnen omgaan. Ik leg mezelf censuur onnodig op, uit angst voor afwijzing in welke vorm dan ook. Dan maar geen vrienden, dan maar geen lezers, dan maar geen klanten. Ook al wil niemand het horen, ik wil niet meer zoveel zwijgen.

Toch zijn er twijfels. Wat laat je zien aan de wereld?

Want het is wel fijn als er vrienden zijn, het is wel fijn als er klanten zijn. En het is ook best fijn om geen (racistische) derrie naar je hoofd geslingerd te krijgen. Voor dat laatste ben ik eerlijk gezegd wel bang.
wat laat je zien aan de wereld

Ook ben ik bang dat mensen gewoonweg niet begrijpen wat ik schrijf. Mijn reflectie, mijn zoektocht, mijn vragen, de antwoorden die de problemen blootleggen. En dan ook nog al die verschillende onderwerpen: racisme,  armoede,  milieu, dierenwelzijn, argumenten, ethiek, waarden, integriteit. Wat heeft dat allemaal met elkaar te maken? Ik ben bang dat het grotere geheel en de samenhang daarin niet begrepen wordt.

Ik wil niet dat mijn boodschappen in het luchtledige verdwijnen.
Maar ik weet op dit moment ook niet hoe ik makkelijk alles uit kan leggen. En al helemaal niet in een tagline zodat iedereen in één keer snapt wat ik doe.

Bovendien denk ik: als mensen het in één keer willen snappen, dan is dit niet de plek. Zulke onderwerpen zijn niet in één keer te snappen, laat staan dat ze in een tagline te vatten zijn.

Wat ik wel weet, is dat ik de zaken wil blootleggen.
De problematiek, de argumenten, de reacties, de codes, de onderlinge verbanden. Aan de hand van wat ik weet, zie, lees, leer en meemaak.

Hoe weet ik nog niet. Wil ik dagelijks bloggen, wil ik bloggen wanneer ik er zin in heb? Wil ik bloggen op een aparte site of bloggen op mijn zakelijke site? Hoe open wil ik zijn? Hoe persoonlijk wil ik zijn?

Alle cursussen die ik gevolgd heb, ten spijt, ik zal het toch op mijn eigen platform, op mijn eigen blog, moeten uitzoeken. Bij deze dan maar gewoon de eerste stap. Persoonlijk. Open. Op mijn zakelijke site. Omdat ik die behoefte voelde.

6 Responses

  1. Christine Algera
    |

    Blijf vooral over je zoektocht schrijven, dat is al heel interessant en herkenbaar op een aantal punten. Dank voor het delen!

  2. Fenanda Jacobs
    |

    Dank voor de aanmoediging, zal ik doen!

  3. Alexandra van Smoorenburg
    |

    Dank je wel voor je mooie blog(s). Doordacht en persoonlijk, helemaal fijn.
    Alexandra
    ps en veel plezier met het uitvinden van je eigen regels!

  4. Susan
    |

    Nog maar een reactie, maar er zijn ook zo veel overeenkomsten, kan er ook niks aan doen, herken zo veel bij wat je schrijft….
    Heb hier een tijdje geprobeerd uit te leggen wat dan precies, typen en deleten…maar ik laat het maar gewoon hierbij voor nu. En ja, blijf het vooral delen!

  5. Fenanda Jacobs
    |

    Dank voor je fijne reactie!

  6. Fenanda Jacobs
    |

    Fijn dat er meer mensen zijn die het herkennen. Blijft toch altijd een kwetsbaar iets, maar ik kon me gewoon niet meer inhouden 😉 En ja, ik zal doorgaan met delen!