Overtuigen is als piano spelen

Afgelopen maand ben ik na jaren weer begonnen met piano spelen. Terwijl ik speelde (en vooral veel oefende), besefte ik hoeveel je kan leren van piano spelen over het overtuigen van anderen van jouw plan of idee. Hoe zit dat?

Overtuigen doe je door de juiste toon te rakenOm piano te leren spelen, moet je veel oefenen.

Ook als je een nieuw muziekstuk wilt leren, moet je veel oefenen. Je leert steeds 1 stukje van het hele stuk. En steeds speel je weer hetzelfde stukje. En dan oefen je weer een ander stukje. Zo leer je allemaal losse stukjes. Vervolgens verbind je de stukjes die je geleerd hebt aan elkaar en maakt er een mooi muziekstuk van.

Om anderen te overtuigen van je plan, heb je ook gedegen voorbereiding nodig.

Je moet  bijvoorbeeld goed leren argumenteren en je doet een onderzoek naar de feiten en onderliggende waarden. Zonder informatie geen verhaal.

Maar hoe maak je een mooi verhaal, hoe zorg je dat je iedereen kan raken en overtuigen?

Piano spelen kan iedereen.

Iedereen kan de juiste toetsen inslaan. Maar niet iedereen kan de juiste toon raken. Je kan zonder gevoel hardhandig een toets inslaan, maar dan wordt het geluid vals. Als je een toets krachtig maar met gevoel inslaat, dan wordt het geluid hard en krachtig, maar niet vals. Daartegenover staat dat je ook monotoon en saai kan spelen, omdat er geen gevoel of dynamiek zit in je spel. Dat komt omdat je de geluiden niet hoort en er geen wisselwerking is tussen jouw spel en het geluid dat je produceert. Je voert gewoon een kunstje uit.

Een piano spel wordt pas betoverend als je het stuk met gevoel gaat spelen en het jouw verhaal wordt.

Als ik piano speel en ga nadenken over hoe het hoort, dan gaat het mis. Maar als ik erin meegezogen word en vertrouw dat ik mijn spel innerlijk weet, als ik luister naar de tonen en daarop inspeel, dan stroomt de energie. En dan raak ik de juiste tonen.

Zo gaat dat ook met overtuigen.

Je verhaal willen doordrukken werkt niet. Alleen argumenten, feiten en waarden oplepelen, raakt mensen niet. Je moet de juiste toon vinden. En die toon krijg je door gevoel en dynamiek.

Gevoel en dynamiek krijg je door te luisteren naar anderen en in te spelen op hun tonen, maar zonder jouw eigen verhaal kwijt te raken.

Je blijft bij je eigen verhaal door deze innerlijk te weten en te geloven, zonder halsstarrig en radicaal te worden.

Paradoxaal? Ja, maar juist deze paradoxen geven je verhaal dynamiek, gevoel en authenticiteit en dát is wat mensen raakt.

 

4 Responses

  1. Chris
    |

    Afstemmen van tonen, ja, daar kan ik me in vinden. Nu ik 1½ jaar op het eilandje St. Maarten zit, vraag ik me nog steeds af – na een aantal mislukte projectvoorstellen hier en op de omgevende eilanden – hoe dat nu precies zit met die tonen. Soms kom je met een eigen voorstel, men zegt het interessant te vinden en zodra je een beroep op ze doet (want je gaat het niet alleen doen) zijn ze niet thuis en hoor je ineens nooit meer iets.
    Maar ook als ze (in dit geval docenten in het vo) je vragen om iets te ontwikkelen (in dit geval de Boomfeestdag 2013 voor het onderwijs), dan ben je 8 maanden bezig om dat te ontwikkelen, procesdetaillering aan te geven, maar het hun project te laten zijn. Morgen ga ik er weer heen en krijg dan te horen dat van de voorgenomen 9 boomplantlokaties en waarschijnlijk 7 niet doorgaan. En het onderwijskundige element? Een leuke bomenexcursie gehad en dat was het voor de leerlingen.
    Iemand vanuit de overheid hier, een Nederlander, zei me dat alles hier ’emotie’ is. Zonder dat heeft ratio geen enkele zin. Die gevoelige toon dus. Ik dacht dat ik met die docenten toonmatig een harmonie vormde. Maar het lukt ze niet om een projectplan, qua toon helemaal op één lijn dus, om te zetten in actie die werkt. Ondanks een werkboekje voor de leerlingen, suggesties voor docenten, voor de directie, afspraken met de plantenboer over levering, plantgaten maken, vervoer enz. enz. Logistiek allemaal voorbereid.
    Je zou eens een tijdje hier moeten zijn om dat te ervaren. Want hoe verder?

  2. Fenanda Jacobs
    |

    Hoi Chris,

    Lastig en frustrerend lijkt me dat. Het is inderdaad een kwestie van ervaren, misschien wel jarenlang, om de tonen te leren, en je daarop af te stemmen. Ik zou ook niet van een afstand kunnen zeggen: “oh, dan moet je dit of dat doen”. Daarvoor ken ik Sint Maarten niet. Dan zou ik er inderdaad een tijdje moeten zijn om het te ervaren.

    Zou het kunnen zijn dat je met je ratio alsnog de ’emotie’ probeert te begrijpen en dat dat je in de weg zit? Ik doe even een gok, hoor.

  3. Brechtje
    |

    Wat een mooie vergelijking. Het is helemaal waar, bij de piano is het het mooist wanneer je niet te veel nadenkt, maar helemaal met je gevoel meegaat. Ook bij het overtuigen van mensen is dat natuurlijk zo. Mensen willen geraakt worden. Toch is het soms lastig als je een idee in je hoofd hebt waar jij een heel goed gevoel bij hebt en echt in gelooft, je dat probeert over te brengen, maar iemand anders pakt dat gevoel vervolgens niet op. Soms zit je gewoon niet helemaal op dezelfde golflengte. Ik kan dat soms wel frustrerend vinden.

  4. Yolanda
    |

    Ik ben het hier helemaal mee eens! Als ik even niet zo lekker in m’n vel zit, ga ik piano spelen. Ik kan dan “boos” spelen, of juist “verdrietig”, en op een gegeven moment word ik rustig. Emoties en gevoel kun je ontzettend goed kwijt in piano spelen, ook al is het maar een instrument dat in feite iedereen kan bespelen. Ook een verhaal vertellen gaat inderdaad goed. Dit artikel had niet minder waar kunnen zijn!